ANNEME MEKTUP

Sevgili anneciğim,
Ne garip; yeni yeni farkediyorum ki, çocuklari anne olunca çocuklaşiyor anneler... Ve insan, zamanin nasil insafsiz bir öğütücü olduğunu bu rol değişiminde anliyor.
Eminim karnindaki ilk tekmemden, hatta doktorlarin "Bundan sonra ağir kaldirmak yok" müjdesinden beridir iki kişilik yaşiyorsun yaşami... Doğum odasinda bir küçük el saçlarina tutununca değişti herşey ve o el, o saçtan hiç eksik olmasin istedin.
Kimbilir kaç geceyi karyola başuçlarinda derin iç çekişler dinleyip hüzünlenerek uykusuz geçirdin, kaç emzirme seansinda bitkin uyuyakaldin. O gün bugündür hayati, bir toprakla çiçeği kadar ortak üretiyor, tüketiyoruz. Yol boyu, kusurlarini hiç görmedik birbirimizin, yeteneklerimizi abarttik, karşilikli toz kondurmadik üzerimize, kol kanat gerdik... Ben dünyanin en iyi evladiydim, sense tarihin en iyi annesi... Her çiğlikta başucumda biteceğini bilmenin güveniyle büyüdüm. Her derdimde benden çok dertleneceğini bilmenin o bencil alişkanliğiyla ayakta kaldim. Sevginle donandim... Ama sonra birden o korkunç çark devreye girdi ve yaşamin acimasiz kurali işledi:
Büyüdüm... Senin kollarinda "sen" den habersiz, bambaşka bir "ben" çikti ortaya. Bazen o eski "ben"e hiç benzemeyen bir "ben"... Çünkü farkettim ki anlattiğin masallarin yaşamda karşiliği yokmuş. Kizlar bir prens umuduyla kurbağalari öpedursun, ben her yalanda burnumu yokladim. Şaşirdim. Bostandaki danalarin, isirilmiş lahanalarin ve benzeri pastoral ninnilerin modasinin geçtiğini gördüm sokakta... Söyleyemedim sana... "Yaşamin değiştiğini, eski tecrübelerin artik eskisi kadar geçerli olmadiğini" anlatan kitaplari salonun ortasinda açik biraktim, açip okuyasin diye... Her kuşağin o vazgeçilmez ikilemi depreşti yeniden: "Devir de amma değişti" diye yakinirken ben, sen in beni ilginle boğulduğumdan dertlendim. Bir yeri yaralandiğinda "Anam görürse ne kadar üzülür" diye gizlemeye çalişmak küçük bir çocuk için nasil ağir bir yüktür bilir misin? Acindan çok, O'nda yaratacaği aci, acitir canini... Oysa ne çok acilar paylaştik seninle.. Ve ne çok sevinçler yaşadik beraber... Nasil dar günlerde yardima koşup, kaç şenliğine ortak olduk birbirimizin..? Lakin artik kafesten uçma vaktiydi. "Danalarin girdiği bostan"da ayakta kalabilmenin yolu, tek başina kanat çirpmayi öğrenmekten geçiyordu. Yargiladik birbirimizi bir dönem... Sorguladik...

HAYAT

Gidene kal demeyeceksin...
Gidene kal demek zavallılara,
Kalana git demek terbiyesizlere,
Dönmeyene dön demek acizlere,
Hak edene git demek asillere yakışır.
Kimseye hak etmediğinden fazla değer verme,yoksa değersiz olan hep sen olursun...
Düşün... Kim üzebilir seni senden başka?
Kim doldurabilir içindeki boşluğu sen istemezsen?
Kim mutlu edebilir seni, sen hazır değilsen?
Kim yıkar, yıpratır sen izin vermezsen?
Kim sever seni, sen kendini sevmezsen?
Her şey sende başlar, sende biter...
Yeter ki yürekli ol, tükenme, tüketme, tükettirme içindeki yaşama sevgisini...
Ya çare sizsiniz yada çaresizsiniz...
Öyle bir hayat yaşadım ki cenneti de gördüm cehennemi de.
Öyle bir aşk yaşadım ki tutkuyu da gördüm pes etmeyi de.
Bazıları seyrederken hayatı en önden, kendimi bir sahnede buldum,
Oynadım.
Öyle bir rol vermişlerdi ki okudum okudum anlamadım.
Kendi kendime konuştum bazen evimde, hem kızdım hem güldüm halime.
Sonra dedim ki söz ver kendine Denizleri seviyorsan dalgaları da seveceksin,
Sevilmek istiyorsan önce sevmeyi bileceksin,
Uçmayı biliyorsan düşmeyi de bileceksin,
Korkarak yaşıyorsan yalnızca hayatı seyredeceksin.
Öyle hayat yaşadım ki son yolculukları erken tanıdım.
Öyle değerliymiş ki zaman hep acele etmem bundan anladım.
NIETSZCHE

Hayat

Kimi sevdiğin ve kimi incittiğindir.
Kendin için neler hissettiğindir.
Güven, mutluluk, şefkattir.
Arkadaşlarına destek olmak ve nefretin yerine sevgiyi koymaktır.

Hayat;
Kıskançlığı yenmek, önemsemeyi öğrenmek ve güven geliştirmektir.
Ne dediğin ve ne demek istediğindir.
İnsanların sahip olduklarını değil,
kendilerini olduğu gibi görmektir.
Her şeyden önemlisi hayatı, başkalarının hayatını olumlu yönde etkilemek için kullanmayı seçmektir.
İşte hayat bu seçimden ibarettir.
İnsanların en acizi dost edinemeyen, ondan daha acizi ise dost kaybedendir.

Charles Eguone

Ummaktır yaşamak ibret al,ders al,geceden çevir başını gökyüzüne yıldızlara bak,güneşli sabahın umududur yıldızlar, bir vedalık hükmü vardır hayatın,ölümün vakti saati sorulmaz, serçe kuşu gibidir umut, dal yorulur serçe yorulmaz.

Senin şarkını söylüyorlar...

Bazı Afrika kabilelerinde bir kadın hamile olduğunu anladığı zaman, birkaç arkadaşı ile birlikte yabani çayırlara gider ve orada çocuğun şarkısını duyana kadar dua ederler ve meditasyon yaparlar. Onlar her ruhun, biricik amacını ifade eden kendi titreşimi olduğunun farkındadırlar. Kadın şarkıya uyumlandığı zaman, hep birlikte onu yüksek sesle söylerler. Sonra kabileye dönerler ve o şarkıyı herkese öğretirler. Çocuk doğduğu zaman, cemiyet toplanır ve çocuğun şarkısını ona söyler. Daha sonra, çocuk eğitime başladığı zaman, köylüler toplanır ve çocuğun şarkısını söylerler. Çocuk yetişkinliğe geçerken, insanlar tekrar bir araya gelir ve şarkıyı söyler. Evlilik zamanında, kişi kendi şarkısını dinler. Son olarak, ruh bu dünyadan göç ederken, aynı doğduğu zaman yaptıkları gibi, ailesi ve arkadaşları o kişinin yatağının etrafında toplanır, öbür hayata geçerken kişiye şarkısını söylerler. Afrika kabilelerinde, köylülerin çocuğa şarkısını söyledikleri bir başka durum vardır. Eğer, hayatı boyunca herhangi bir zamanda kişi bir suç işlerse ya da anormal bir sosyal davranışta bulunursa, o birey köyün merkezine çağırılır ve cemiyetteki insanlar onun etrafında bir halka oluşturur. Sonra onun şarkısını ona söylerler. Kabile, antisosyal davranışın düzeltilmesinin ceza ile yapılmaması gerektiğini bilir, şarkıyı söylemek kimliğin hatırlatılması ve sevgidir.Siz kendi şarkınızı tanıdığınız zaman, bir başkasını incitecek herhangi bir şey yapma isteği veya gereksinimi duymazsınız. Bir dost, sizin şarkınızı bilen ve siz şarkınızı unuttuğunuzda onu size söyleyen kişidir. Sizi sevenler, sizin yaptığınız hatalarla veya kendinizle ilgili tuttuğunuz karanlık imajlarla yanılgıya düşmez. Siz kendinizi çirkin hissettiğinizde sizin güzelliğinizi ; kalbiniz kırıldığında sizin bütünlüğünüzü ; suçlu hissettiğinizde size masumiyetinizi ve zihniniz karıştığında size amacınızı hatırlatırlar. Hayatın önemli geçiş noktalarında size şarkınızı söyleyen bir Afrika kabilesinde büyümemiş olabilirsiniz, ama hayat her zaman size kendinizle uyum içinde olduğunuzda ve olmadığınızda bunu hatırlatır. İyi hissettiğiniz zaman, yaptığınız şey şarkınızla uyumludur ve berbat hissettiğiniz zaman uyumlu değildir. Sonunda, hepimiz kendi şarkımızı tanıyacağız ve onu iyi söyleyeceğiz. Şu anda biraz kötü hissediyor olabilirsiniz, ama hepimiz büyük şarkıcılarız. Sadece şarkı söylemeyi sürdürün ve yuvanın yolunu bulacaksınız...ALAN COHEN

Canım kızım, sabırsızlıkla beklediğimiz gün burukda olsa geldi ve sen 9 aydır bizimle berabersin.